IPB

Здравствуйте, гость ( Вход | Регистрация )

> Новости

Лента новостей культуры >>

> Армения, какой я ее люблю, Тема об Армении
celtic
сообщение 15.9.2009, 22:07
Сообщение #1


Senator
********

Группа: User
Сообщений: 12901
Регистрация: 16.6.2008
Пользователь №: 386



Предлагаю в это теме писать об Армении. Не просто о РА, а об АРМЕНИИ, какой мы ее любим, какой видим, включая НКР и Западную Армению - Еркир... Это может быть просто рассказ о впечатлениях, это могут быть фотографии, что угодно. За исключением политики- ее мы оставим за бортом.
Я немного занята сейчас, но как будет время начну выкладывать то, что люблю сама. И надеюсь, что народ тоже поделится своими впечатлениями и восприятием родины всех армян. Те кто живет в Армении - могут постить фотки с места, как оно сейчас есть на самом деле - это будет вообще замечательно.
Go to the top of the page
 
+Quote Post
7 страниц V  « < 5 6 7  
Start new topic
Ответов (120 - 131)
Дзокка
сообщение 19.1.2014, 11:32
Сообщение #121


Senator
********

Группа: Moderator
Сообщений: 9372
Регистрация: 12.5.2010
Из: Арцах
Пользователь №: 4210



28 июня 1970 года в Ереванском зоопарке поднялся большой переполох. Толпа посетителей с любопытством наблюдала за тем, как группа работников пытается вернуть в вольер слона Вову, разгуливающего на свободе. Поначалу происходящее напоминало аттракцион, и ничто не предвещало надвигавшейся беды. Даже сегодня, спустя много лет, достоверно не известно, что тогда случилось с добродушным Вовой на самом деле, что послужило причиной разыгравшейся драмы..............
http://imyerevan.com/ru/society/view/2400


--------------------
Армяноцентризм - всегда!
-------------------------------------------------------
"Я сказал, что никто в мире не может изменить карту между Арменией и Ираном" (с) М. Ахмадинеджад
-------------------------------------------------------
Go to the top of the page
 
+Quote Post
Таронеци
сообщение 20.3.2016, 20:22
Сообщение #122


Senator
********

Группа: Uzer

Сообщений: 27851
Регистрация: 10.2.2008
Пользователь №: 83



Борис Бурда: история Армении забирается корнями в те времена, когда даже евреи ходили в звериных шкурах



Трехкратный обладатель "Хрустальной совы" и обладатель "Бриллиантовой совы" игры "Что?Где?Когда?" Борис Бурда, прибывший в Ереван в рамках Миссии народной дипломатии "Все едут в Ереван", поделился сегодня своими мыслями об армянской культуре, истории и кулинарии.

Об истории Армении

История Армении забирается корнями в те времена, когда, может быть, даже евреи ходили в звериных шкурах.

Об армянской кулинарии

Армянская кулинария - архаична, как китайская, разнообразна, как итальянская и сбалансирована, как великая средиземноморская кухня. Я все время удивлялся, как можно реализовать навыки строителя, поэта, архитектора, конструктора и даже балерины в обыкновенной кулинарии. Но все это можно увидеть, наблюдая за тем, как 5-6 женщин готовят армянский лаваш.
Среди множества замечательных музеев Армении я надеюсь когда-нибудь увидеть музей армянской кулинарии.

Об армянской культуре

Армянская культура - это увесистое дерево с очень глубокими корнями в культурах очень большого количества стран, у которых она очень много взяла, и, не надо забывать, очень много дала.
В армянской истории и культуре заложено все: все современные проблемы уже посетили Армению в III - IV веке.
Будучи в Гарни, я крупным планом снял выложенную мозаикой запись на греческом языке, которая гласила : "Мы строили, строили, а нам не заплатили".

Философское

В Армении особенно заметно, как древность и современность сливаются в одно целое. Для того, чтобы лучше понять мир, нужно подробнее посмотреть на Армению.
Любовь к стране отличается от любви к женщине одним главным признаком. Когда любишь женщину, ты желаешь, чтобы она любила только тебя, а когда любишь город или страну, ты хочешь, чтобы твою любовь разделили все.


--------------------
"Наша беда не в том, что в мире существуют турки, а в том, что существуют туркоподобные армяне".Гарегин Нжде
Թե դու հայ ես՝ հայությունդ պիտի հարգես անպատճառ,
Հայաստանը պիտի լինի հուսո աստղ քեզ համար...
Ռափայել Պատկանյան
Религия армянина – непоколебимая вера в то, что Армения должна быть освобождена от чужеземного ига. Кто в это верит, тот принадлежит к истинной армянской религии. Рафаэл Патканян
Go to the top of the page
 
+Quote Post
Таронеци
сообщение 9.4.2016, 19:16
Сообщение #123


Senator
********

Группа: Uzer

Сообщений: 27851
Регистрация: 10.2.2008
Пользователь №: 83



Тонино Гуэрра: Музей истории Армении превратил меня в пыль




Предлагаем вашеу вниманию отрывок из фильма «Осень волшебника» режиссеров Рубена и Ваге Геворкянцев, посвященный итальянскому драматургу, поэту и писателю Тонино Гуэрре.

Армения – единственное место, которое меня изменило. Я бы сказал, полностью. Я, конечно, видел и чудеса мира и произведения искусства в разных концах света и все это наполняло меня восхищением, но изменила меня именно Армения.

Что меня восхитило особенно? Меня восхитила сила слабости. Эти монастыри, построенные руками монахов, которым удавалось своими молитвами растворить скалы и делать их мягкими.

Исторический музей в Ереване наполнил меня временем и сделал из меня пыль. Я остановился рядом с деревянной телегой с большими колесами. Директор музея мне сказала, что это траурная повозка, и ей 2 тыячи лет. Всему, что я видел, было 2 тысячи лет и больше, минимум 1000 лет до Христа.


Тонино Гуэрра об Армении


И потом, когда я путешествовал по Армении, за моими плечами были эти тысячелетия. Оно со мной, это время, которое я ощутил в Армении. Я возвратился оттуда 2-3 месяца назад и до их пор чувствую влияние этих дней, прожитых в Армении. И время от времени погружаюсь в тишину этих храмов в их секретный разговор. И эти монахи, которые сотворили это чудо своими молитвами, настолько смиренны, что в каждую церковь я входил по их могилам, потому что они похоронены именно под ногами входящих.

Я никогда не забуду, конечно, эту вуаль, белую вуаль Арарата, которая всегда перед глазами армян.

Каждый европеец, каждый человек должен хотя бы на день приехать в Армению, чтобы омыться под облаками ее духовности. В Армении время делает пространство, и тот, кто посещает Армению, даже если чуть-чуть, но обязательно становится армянином.

Я чувствую, что приезд в Армению – это начало моего вертикального путешествия – путешествия ввысь.
- See more at: http://www.mediamax.am/ru/news/society/176...h.Bq9lITXr.dpuf


--------------------
"Наша беда не в том, что в мире существуют турки, а в том, что существуют туркоподобные армяне".Гарегин Нжде
Թե դու հայ ես՝ հայությունդ պիտի հարգես անպատճառ,
Հայաստանը պիտի լինի հուսո աստղ քեզ համար...
Ռափայել Պատկանյան
Религия армянина – непоколебимая вера в то, что Армения должна быть освобождена от чужеземного ига. Кто в это верит, тот принадлежит к истинной армянской религии. Рафаэл Патканян
Go to the top of the page
 
+Quote Post
Арташес
сообщение 9.4.2016, 23:13
Сообщение #124


Magister
****

Группа: User
Сообщений: 2444
Регистрация: 9.11.2008
Пользователь №: 923



Цитата(Таронеци @ 9.4.2016, 19:16) *
Тонино Гуэрра: Музей истории Армении превратил меня в пыл


Проникновенно...Как никогда беречь от варваров.


--------------------
Арцаху быть!!! И точка.
Мы все Левоны Айрапетяны...если б хоть немногим были...
Go to the top of the page
 
+Quote Post
Таронеци
сообщение 3.5.2016, 17:51
Сообщение #125


Senator
********

Группа: Uzer

Сообщений: 27851
Регистрация: 10.2.2008
Пользователь №: 83



Цитата
Что касается войны, развязанной Азербайджаном, то по этому поводу он сказал: «Исключено каким-либо образом достичь мирного урегулирования путем переговоров с этим племенем, потому что миру известно, что Азербайджан нарушал и продолжает нарушать перемирие. Более того, недавние события показали, что они вырезают и мирных жителей. Когда я говорю – азербайджанцы, я имею в виду и турок. Единственный язык, на котором можно с ними говорить, это язык военной силы, и только с его помощью следует достичь до Куры и принудить наших врагов признать свое поражение и принять независимость Арцаха».


Ай кез бан! Это сказал швейцарской композитор, пианист и органист Александр Бринкен

«Единственный язык, на котором можно с ними говорить, это язык военной силы»



Европейский музыкант – о турках и азербайджанцах

В гостях у газеты «Аравот» швейцарской композитор, пианист и органист Александр Бринкен (на фото). Наш собеседник рассказал, что впервые он посетил Армению в 1975 году, когда еще был студентом Санкт-Петербургской консерватории. Затем визиты музыканта в нашу страну стали частыми. В 1988 году, до землетрясения, он принимал участие в митингах на национально-освободительной почве в Ереване. В тот период сблизился с композитором Тиграном Мансуряном, Ервандом Ерканяном, музыковедом Анной Аревшатян, Светланой Саргсян, Арменом Будагяном и другими музыкантами. Как уверяет Бринкен, наша страна и армяне привлекли его настолько, причем, не только культурой, что он овладел устным и письменным восточноармянским и западноармянским языком, имеет большую библиотеку, представляющую армянскую культуру и историю, и считает себя специалистом по арменоведению на любительском уровне. Он отмечает, что является сторонником Месроповского правописания. На вопрос о его национальной принадлежности, Бринкен отметил, что в 1992 году он из Санкт-Петербурга переехал в Швейцарию, где живет и сейчас, потом улыбнулся и сказал: «Судите сами, в моих венах течет грузинская, русская, немецкая и польская кровь…». Композитор является автором ораторий, месс, четырех симфоний, хоровых и камерных произведений и одного балета «Снежная королева». «Впервые 30 апреля в концертном зале Арама Хачатуряна состоится исполнение оратории Александра Бринкена «Песнь об Армении» по произведениям поэтов Варужана, Сиаманто, Исаакяна и Давтяна, в сопровождении Национального филармонического оркестра Армении, Национального Академического хора и сокращенного состава ансамбля народных инструментов, с участием 2 чтецов. Приглашены заслуженные артисты Армении, тенор Перч Каразян, чтецы Сильва Юзбашян и Саркис Наджарян. Дирижер Эдуард Топчян. Во время беседы Александр Бринкен рассказал, что это произведение впервые было представлено в 2011 году министру культуры Асмик Погосян, а работа была посвящена армянскому народу – в память жертв Геноцида армян в Турции в 1894-1923 годы, и к 100-летию годовщины Геноцида армян 1915 года. Что касается войны, развязанной Азербайджаном, то по этому поводу он сказал: «Исключено каким-либо образом достичь мирного урегулирования путем переговоров с этим племенем, потому что миру известно, что Азербайджан нарушал и продолжает нарушать перемирие. Более того, недавние события показали, что они вырезают и мирных жителей. Когда я говорю – азербайджанцы, я имею в виду и турок. Единственный язык, на котором можно с ними говорить, это язык военной силы, и только с его помощью следует достичь до Куры и принудить наших врагов признать свое поражение и принять независимость Арцаха».

Самвел ДАНИЕЛЯН
Газета «Аравот» 30.04.2016г

Источник


--------------------
"Наша беда не в том, что в мире существуют турки, а в том, что существуют туркоподобные армяне".Гарегин Нжде
Թե դու հայ ես՝ հայությունդ պիտի հարգես անպատճառ,
Հայաստանը պիտի լինի հուսո աստղ քեզ համար...
Ռափայել Պատկանյան
Религия армянина – непоколебимая вера в то, что Армения должна быть освобождена от чужеземного ига. Кто в это верит, тот принадлежит к истинной армянской религии. Рафаэл Патканян
Go to the top of the page
 
+Quote Post
Таронеци
сообщение 20.5.2017, 11:17
Сообщение #126


Senator
********

Группа: Uzer

Сообщений: 27851
Регистрация: 10.2.2008
Пользователь №: 83



Моя Армения — Эхо на вершине Арарата



Я жил с матерью в огромной московской коммуналке. И знал, что я армянин. Это знание пришло ко мне через армянский язык матери, на котором она разговаривала со мной в тех случаях, когда хотела, чтобы сказанное ею больше никто не понимал.

Это был наш секретный язык общения друг с другом, и, может, поэтому с тех пор армянский для меня ассоциируется с материнской любовью, семьей и душевной теплотой.
Наверное именно эта магическая сила родного языка побудила меня позже заняться литературой и мощью Слова.

Я не знал и она мне ничего не рассказывала о нашей нации, о том, почему мы оказались в Москве и куда делись все наши родственники, фотографии которых висели на стене. Я помню, как они смотрели на меня и в глазах у них была необъяснимая печаль.

Потом маму забрали, а меня сослали из Москвы в детский дом. Моя фамилия потеряла окончание «-ян», а ведь оно, словно тайный пароль, представляло армян другу другу, где бы они не повстречались.

Но язык матери я сохранил, потому что каждый день тихо разговаривал с ней, просил поскорее вернуться и забрать меня из «ворбаноца».

Но вот однажды учительница географии заболела, и ее заменил черноволосый худощавый мужчина.

Войдя в класс, он медленно обвел нас взглядом и, мне показалось, что почему-то странно уставился в меня. И вдруг потребовал, чтобы я назвал свое имя и фамилию.
Я медленно встал и приготовился к самому худшему.

— Садитесь, — сказал учитель и, расхаживая по классу, заявил, вызвав во мне смешанное чувство облегчения, гордости и чего-то еще хорошего. — Меня зовут Симон Аршавирович Торосян, То-ро-сян, я тоже армянин, как вот ваш товарищ, и я буду вести у вас уроки, пока Валентина Петровна не выздоровеет.

А вечером меня вызвали к директору и в его кабинете я увидел учителя географии.

— Симон Аршавирович хочет, чтобы ты у него погостил, — сказал директор, — я в принципе не возражаю…

— Вот это, — учитель с победроносным видом постукал пальцем по своему носу, — никогда меня не обманывало. Безошибочно определяю наш джигяр.

В этом сибирском городе было много научных институтов и в каждом работали армяне. Весть о том, что в детском доме обнаружился сирота-армянин, с легкой руки Торосяна облетела всю немногочисленную общину и к директору повалили просители.

Он им всем отказывал в усыновлении, потому что я был из семьи «врага народа».
Но в городе жила еще и старая большевичка по фамилии, схожей с моей. В своем инвалидном кресле она умудрилась добраться до партийного начальства и ей побоялись перечить.

Торосян расхаживал по квартире павлином, победно вскидывал вверх кулак и выкрикивал:

— Армянский народ не позволит ни одному своему ребенку жить в сиротском доме! Что бы то ни было на этом свете с нами!

От него и других армян я узнал многое о своей нации. Каждый считал своим долгом затащить меня к себе домой и угощать армянскими блюдами. И все они были в восторге от того, что я так хорошо сохранил наш язык.

От них я узнал, что Армянское государство, с которым они все были связаны невидимыми нитями, существовало слишком давно, намного раньше, чем вообще писалась история.
И все пережившие это государство из поколения в поколение были продолжением его истории.

В моих представлениях Армения стала мне видиться чем-то вроде летающего острова, иногда пристающего к какой-либо стране и высаживающего там какое-то количество армян.

Они продолжали поддерживать друг с другом связь через свой язык, культуру, через рассказы о своей жизни и что-то еще непонятное никому.

И все они ждут возвращения Летающего острова, а, когда это случится, к ним выйдет Армянин и скажет: «пора домой, джигяр!»

Пора всем домой, хватит с нас этого Ворбаноца.

Давид Балаян


--------------------
"Наша беда не в том, что в мире существуют турки, а в том, что существуют туркоподобные армяне".Гарегин Нжде
Թե դու հայ ես՝ հայությունդ պիտի հարգես անպատճառ,
Հայաստանը պիտի լինի հուսո աստղ քեզ համար...
Ռափայել Պատկանյան
Религия армянина – непоколебимая вера в то, что Армения должна быть освобождена от чужеземного ига. Кто в это верит, тот принадлежит к истинной армянской религии. Рафаэл Патканян
Go to the top of the page
 
+Quote Post
Voskilev
сообщение 19.1.2018, 11:44
Сообщение #127


Junior
*

Группа: Novice
Сообщений: 3
Регистрация: 19.1.2018
Пользователь №: 8519



Представляю вашему вниманию армянскую коллекцию! Это не реклама. Просто посмотрите, что мы делаем. Нравится ли вам?
Уникальный дизайн, собственные разработки и ручная работа.
Сделано множеством слоев из дерева.

http://voskilev.com/gallery/armenian-collection

Часы, карта, алфавит и другое.
Go to the top of the page
 
+Quote Post
Таронеци
сообщение 19.1.2018, 12:10
Сообщение #128


Senator
********

Группа: Uzer

Сообщений: 27851
Регистрация: 10.2.2008
Пользователь №: 83



Левон, да, в принципе, всё красиво, но вот айбубен вызывает недоумение и нарушением порядка и дублированием խ, при отсутствии օ и ֆ, а карта - своей неадекватностью.

И не дублируйте, пожалуйста, сообщения. Все зарегистрированные пользователи видят каждое ваше сообщение.


--------------------
"Наша беда не в том, что в мире существуют турки, а в том, что существуют туркоподобные армяне".Гарегин Нжде
Թե դու հայ ես՝ հայությունդ պիտի հարգես անպատճառ,
Հայաստանը պիտի լինի հուսո աստղ քեզ համար...
Ռափայել Պատկանյան
Религия армянина – непоколебимая вера в то, что Армения должна быть освобождена от чужеземного ига. Кто в это верит, тот принадлежит к истинной армянской религии. Рафаэл Патканян
Go to the top of the page
 
+Quote Post
Voskilev
сообщение 19.1.2018, 12:34
Сообщение #129


Junior
*

Группа: Novice
Сообщений: 3
Регистрация: 19.1.2018
Пользователь №: 8519



Цитата(Таронеци @ 19.1.2018, 12:10) *
Левон, да, в принципе, всё красиво, но вот айбубен вызывает недоумение и нарушением порядка и дублированием խ, при отсутствии օ и ֆ, а карта - своей неадекватностью.

И не дублируйте, пожалуйста, сообщения. Все зарегистрированные пользователи видят каждое ваше сообщение.

Извиняюсь, о сообщениях не знал.
Алфавит собирал русский мастер, который не знает язык, к сожалению на сайт выложили неправильную версию.
А что не так с картой?
Go to the top of the page
 
+Quote Post
Таронеци
сообщение 19.1.2018, 12:39
Сообщение #130


Senator
********

Группа: Uzer

Сообщений: 27851
Регистрация: 10.2.2008
Пользователь №: 83



Она выглядит вот так:


А не как сумма несуществующих АрмССР и НКАО
Хотя, задумка сама изготовления рельефной физической карты - зачётная good.gif


--------------------
"Наша беда не в том, что в мире существуют турки, а в том, что существуют туркоподобные армяне".Гарегин Нжде
Թե դու հայ ես՝ հայությունդ պիտի հարգես անպատճառ,
Հայաստանը պիտի լինի հուսո աստղ քեզ համար...
Ռափայել Պատկանյան
Религия армянина – непоколебимая вера в то, что Армения должна быть освобождена от чужеземного ига. Кто в это верит, тот принадлежит к истинной армянской религии. Рафаэл Патканян
Go to the top of the page
 
+Quote Post
Таронеци
сообщение 2.6.2018, 12:26
Сообщение #131


Senator
********

Группа: Uzer

Сообщений: 27851
Регистрация: 10.2.2008
Пользователь №: 83



Армения вырвалась из мрака: как найти тонкую грань



1 июня в Армении все впали в детство – день рождения премьер-министра Никола Пашиняна отмечали на площади Республики массовыми танцами. В День защиты детей Полиция устроила феерический праздник, где водометы не разгоняли протестующих, а радовали малышню. Президент деловито жарил шашлыки на гриле и обещал уйти в отставку, если получится невкусно.

Много лет Армения жила в мрачном пространстве, где было не до улыбок и радости, где впадали в детство только старые политики-маразматики. Детский взгляд на вещи называли наивом, а людей, которые пытались поднять голову, пугали полицией и войной.

Пугали тем, что если улыбнуться и сказать правду, то Россия рассердится, Азербайджан начнет войну, а Европа не будет давать деньги на реформы.

Теперь мрачные времена страха прошли: мрачное здание Полиции заполнили детский смех и цветные шарики, и полиция стала восприниматься исключительно в рамках ее конституционных функций – как защитник правопорядка и безпасности граждан, а не режима.

Каждый должен выполнять свою функцию. Президент должен уметь найти язык с манифестантами, даже если ему придется станцевать с ними. Это лучше, чем говорить с женщинами в черном из-за решетки.

Врачи должны лечить, а не только зарабатывать. Теперь, видимо, ищут тонкую грань – как обеспечить государственные доходы и не нарушить интерес отдельного гражданина.


--------------------
"Наша беда не в том, что в мире существуют турки, а в том, что существуют туркоподобные армяне".Гарегин Нжде
Թե դու հայ ես՝ հայությունդ պիտի հարգես անպատճառ,
Հայաստանը պիտի լինի հուսո աստղ քեզ համար...
Ռափայել Պատկանյան
Религия армянина – непоколебимая вера в то, что Армения должна быть освобождена от чужеземного ига. Кто в это верит, тот принадлежит к истинной армянской религии. Рафаэл Патканян
Go to the top of the page
 
+Quote Post
Таронеци
сообщение 1.7.2018, 20:52
Сообщение #132


Senator
********

Группа: Uzer

Сообщений: 27851
Регистрация: 10.2.2008
Пользователь №: 83



Эту статью должен прочесть каждый. Но при одном условии. Читать её нужно не спеша, внимательно, вникая в детали.
Только в таком случае есть смысл её читать. Если вы намереваетесь посмотреть её по диагонали, ..... лучше даже не начинайте. Может, в другой раз настроение будет.

«Ռազմահարկային մեքենայից դեպի սոցիալական պետություն»․ Գեորգի Դերլուգյան



․․․Երկպառակություններից ու պալատական խարդավանքներից բացի կա վերնախավերի ևս երկու ավանդական մտավախություն՝ ներքին հեղափոխության արդյունքում տապալումը և արտաքին պատերազմում պարտությունը։ Ի տարբերություն իշխող վերնախավերի ներքին մրցակցության զարգացուﬓերի՝ մտավախության այս երկու արտաքին աղբյուրները պատմականորեն նպաստել են պետության ամրապնդմանը։ Ըստ Չարլզ Թիլլիի հայտնի արտահայտության՝ ժամանակակից «պետությունը պատերազմ էր մղում, իսկ պատերազﬓերը պետություն էին կազմավորում»։

Իր հերթին Իմանուիլ Վալերսթայնը «Մոդեռնի աշխարհ-համակարգը» պատմական-հասարակագիտական էպոպեայի չորրորդ հատորը գրեթե ամբողջությամբ նվիրել է այն հարցի վերլուծությանը, թե XIX դարում ինչպես էին ձևավորվում Արևմուտքի ազատական ու ﬕևնույն ժամանակ գնալով ավելի կենտրոնացված ու բյուրոկրատական պետությունները` գաղութային կայսրությունների շահագործման աննախադեպ խնդիրների և նոր արդյունաբերական դարաշրջանի բանվորական դասակարգերի կողﬕց ներքին հեղափոխական ճնշման սանձահարման մարտահրավերների լուծմանը համապատասխան։

Հնադարյան կայսրություններն ու հանրապետությունները գործնականում կառավարություն չեն ունեցել։ Նույնիսկ Հուդա նահանգի հռոﬔական պրոկուրատոր Պոնտիոս Պիղատոսը ընդաﬔնը կայսրի անձնական օգտատերերից ﬔկն էր (նրանց այդպես էլ անվանում էին՝ Օգոստոսի «ընկերներ»): Հարկային, ոստիկանական, նույնիսկ շինարարական ու բարձրագույն դատական գործառույթները դրվում էին հռոﬔական լեգիոնների վրա, որոնք նպատակաﬔտ ձևով տեղակայված էին ամբողջ կայսրության տարածքով։ Դեռևս մոդեռնի արշալույսին հերթական Լյուդովիկոսի բացարձակ ﬕապետությունում կար ընդաﬔնը երկու իսկական բյուրոկրատական նախարարություն՝ ﬔկն անﬕջականորեն զբաղվում էր պատերազմ վարելով, իսկ մյուսը՝ հարկ հավաքելով, այսինքն պատերազﬕ ֆինանսական ապահովությամբ։ Դիվանագիտությունը դեռ երկար ժամանակ վարում էին թագավորի անձնական հավատարմատարները, ովքեր դեպքից դեպք ընտրվում էին բարձրագույն ազնվականությունից։ Այդ դարաշրջանում, ինչպես ի դեպ բազﬕցս և այսօր, դիվանագիտությունը, փաստորեն, հանդիսացել է ռազմական գերատեսչության արտաքին քաղաքական բաժին, որի խնդիրն էր համաձայնագրերի ﬕջոցով ամրապնդել նախորդ պատերազﬓերում նվաճած հաղթանակների արդյունքները, նվազեցնել հակառակորդների քանակն ու ավելացնել դաշնակիցների ու չեզոքների թիվը նոր պատերազﬓերում։

Արդի հասարակագիտության ևս ﬔկ դասականի՝ Պյեր Բուրդյոի պատկերավոր արտահայտությամբ՝ ժամանակակից պետությունն ունի երկու խիստ տարբեր «ձեռք»։ Ավելի հին «ձեռքով» այն զենք է պահում և բնակչությունից խլում է հարկեր ու երիտասարդ զորակոչիկներ։ Արդեն նո- րագույն ժամանակներում աճեց պետության մյուս «ձեռքը», որով այն վերադարձնում է բարիքներն իր քաղաքացիներին` հանուն սեփական լեգիտիմության ու հասարակական կարգի պահպանման։ Դրանք բոլոր տեսակի նախարարություններն ու հանձնաժողոﬖերն են, որոնք կառավարում են տրանսպորտը, շինարարությունը, կրթությունը, առողջապահությունը, սպառողական չափորոշիչները, մշակույթի հաստատությունները, կրթաթոշակներն ու կենսաթոշակները, և վերջապես, շրջակա ﬕջավայրի պաշտպանությունը։ Պետության «տվող» ձեռքը աճել է հեղափոխությունների, գործադուլների, քաղաքացիական շարժուﬓերի շարանի ազդեցության ներքո, իսկ առանց դրանց այն վերանում է, քանի որ բյուջեն ﬕշտ կրճատման կարիք ունի։ Սա է ժամանակակից ժողովրդավարության ինստիտուցիոնալացման պատմական գործընթացը։

Իմանուիլ Վալերսթայնի վաղեﬕ համահեղինակ ու բարեկամ հասարակագետ Թերենս Հոպկինսը առաջարկեց ժողովրդավարության տարողունակ ու սրաﬕտ սահմանում՝ զարմանալի սահմանադրական համակարգ, որտեղ պետությանը հարկադրում են տալ երաշխիքներ իր իսկ դեմ։

Բազմաթիվ եվրոպական գրապահոցներ քրքրած Չարլզ Թիլլին Մեծ Բրիտանիայի օրինակով ցույց տվեց, թե ինչպես են ժողովրդական հուզուﬓերը 1758-ից ﬕնչև 1834 թվականը ձեռք բերել իրենց ժամանակակից ձևերն ու ինստիտուցիոնալ հետևանքները։ Մինչև XVIII դարի կեսը իշխանությունների չարաշահուﬓերը (լրացուցիչ հարկերի ներմուծումը, բռնի հավաքագրումը նավատորմ, կամ երիտասարդ սպասուհու անարգումը ազնվականի կողﬕց) գրգռում էին աղմկոտ սրընթաց (ﬕջին հաշվով եռօրյա) խռովություններ՝ հրկիզումներով ու պաշտոնյաների ծեծով։ Որպես կանոն, ﬕջադեպն ավարտվում էր զինվորների ջոկատի ժամանմամբ, որոնք համազարկ էին տալիս օդ, եթե ոչ անﬕջապես ամբոխի վրա, ինչից հետո բռնված հրահրիչներին կախաղան էին բարձրացնում կամ շղթայակապ ուղարկում էին Բարբադոսի շաքարի տնկարկների։ Իսկ 1758 թվականից առաջին անգամ գրանցվեց բողոքի բոլորովին այլ, նոր ձև՝ պառլաﬔնտի անդաﬓերին ուղղված հանրագրեր, այսինքն բազմաթիվ ստորագրություններով գրավոր ձևակերպված հստակ բողոքներ ու առաջարկություններ։ Որքան մարդիկ համոզվում էին տևական, բայց ավելի արդյունավետ հանրագրային արշաﬖերի հաﬔմատաբար անվտանգ բնույթին, այնքան ﬔծանում էր ստորագրությունների թիվը: Ամբողջ երկրի ծավալով ստորագրահավաքով սկսում են զբաղվել առավել գրագետ քաղաքացի ակտիվիստները, հանրագրերի մասին լուրերն ընկնում են մամուլ և ստեղծում հասարակական կարծիք։ Հանրագրերին աջակցելու ﬕջոցով իրենց համբաﬖ էին ստեղծել խորհրդարանական հռետորները՝ հաճախ նախկին շարքային պատգամավորները (օրինակ՝ որպես հույների ու հայերի ազատության ջատագով բանաստեղծ լորդ Բայրոնը): Սկսում են ստեղծվել չարաշահուﬓերը հետաքննելու խորհրդարանական հանձնաժողոﬖեր, առնվազն որոշ հանրագրային պահանջներ ներառվում են ընդդիմադիր կուսակցության «ստվերային կաբինետի» ծրագրերում։ Այդ ժամանակների բրիտանական խորհրդարանն առավելապես բաղկացած էր ազնվականներից ու խոշոր կապիտալիստներից, իսկ ձայնի իրավունք ուներ բնակչության հազիվ 3-5%-ը։ Եվ այնուաﬔնայնիվ, 1776թ. իրենց Միացյալ Նահանգներ հռչակած աﬔրիկյան գաղութների անջատողական ապստամբության հաջողության, իսկ այնուհետ Ֆրանսիայում անչափ ավելի բուռն ու արյունալի հեղափոխության հաղթանակի արդյունքում բրիտանական իշխող վերնախավը սկսում է գիտակցել, որ ավելի լավ է ունենալ գործուն ընդդիմություն խորհրդարանում, քան գիլեոտինի ուրվականը՝ հրապարակում։ Հանրագրային շարժուﬓ այդ ընթացքում թափ է առնում ու կազմակերպված «չարտիստների» առաջացման հետ ﬔկտեղ սկսում է առաջ քաշել արդեն քաղաքական համակարգի վերափոխման ու համընդհանուր ընտրական իրավունքի քաղաքական պահանջներ։ Քանի որ իշխանության նույնիսկ ﬕ մասը զիջելը ﬕշտ էլ անախորժ է ու սարսափելի, ապա գործը հասնում է հրապարակներ դուրս եկած չարտիստների դեմ հեծելազոր հանելուն։ Սակայն, այս անգամ էլ հուզումը ուժով ճնշելով, վախ ապրած բրիտանական վերնախավերը որոշում են «վերևից» բարեփոխներով պատասխանել ներքևից եկող հեղափոխության սպառնալիքին։

Ընտրական իրավունքներն աստիճանաբար ընդլայնվում են՝ ﬕնչև 1870-ական թվականներն ընդգրկելով բոլոր տղամարդկանց։ Մինչդեռ բրիտանացի կանայք հավասար իրավունքներ ստանում են ﬕայն 1920-ականների սկզբին` տնային տնտեսուհիների հիմնական պահպանողական ու հնազանդ զանգվածի ﬕջոցով Առաջին աշխարհամարտի խրամատներում պատրանքազերծ նախկին ճակատայինների արմատականացմանը դիմակայելու խորամանկ հաշվարկով։ Տարերային խռովություններն աստիճանաբար վերանում են արդեն XIX դարի կեսին, դրանց փոխարինելու են գալիս ընդգծվածորեն ոչ բռնի ցույցերն ու արհﬕությունների կազմակերպած գործադուլները։ Մյուս կողﬕց, զինվորների ու հեծելազորի փոխարեն ցուցարարներին արդեն դիմավորում է ընդգծված կերպով քաղաքավարի ու անզեն բրիտանական ոստիկանությունն իր հայտնի՝ «Անցեք, խնդրեմ, ետ ﬕ ﬓացեք»-ով։

Ժամանակի ընթացքում փոխադարձ չափավորության փորձն անխուսափելիորեն տարածվում է բրիտանական «սպիտակ» դոﬕնիոններում (օրինակ, Ավստրիալիան աշխարհում առաջինը սահմանեց ութժամյա աշխատանքային օր և համընդհանուր ընտրական իրավունք), իսկ այնուհետ՝ Ասիայի ու Աֆրիկայի «գունավոր» տիրույթներում։ Բրիտանական գաղութներից աﬔնագլխավորի ու աﬔնախոշորի՝ Հնդկաստանի անկախացմանը հասնում են ոչ թե բավականին բազմաթիվ հնդիկ ահաբեկիչները, այլ Մահաթմա Գանդիի հետևորդները։ Նույնիսկ Հարավային Աֆրիկայում վերջին հաշվով հաղթում է Նելսոն Մանդելան, ով կանխեց սպիտակամորթ բնակչության վրեժխնդրական սպանդը ռասիստական ապարտեիդի վերացուﬕց հետո։ Իսկ ահա ֆրանսիացիները, չնայած նրանց նույնպես հին, թեև շատ ավելի բուռն հանրապետական ավանդության, երկու անգամ (Հնդկաչինում և Ալժիրում) դիմում են արյունահեղ ճնշուﬓերի (նման նյարդայնակա- նության պատճառն է 1940-44 թթ. գերմանական նվաստացուցիչ զավթման պատճառով լրջորեն տուժած վարկանիշն ու ինքնատիրապետումը):

Ինչպե՞ս է այս աﬔնը հարադրվում հայոց գործերի հետ։ Արևմուտքի պատմական օրինակների լույսի ներքո ժամա-նակակից Հայաստանն ունի ոչ վատ տվյալներ սեփական արդյունավետ պետականության ինստիտուցիոնալացման համար։ Նախևառաջ դա հաղթանակով պսակված Արցախյան պատերազﬓ էր, որը ոչ ﬕայն ազատեց հայերի ինքնագիտակցությունը հավերժ հետապնդվող ու ոչնչացվող ժողովրդի ծանր բարդույթներից, այլ նաև ուղղակիորեն ձևավորեց հենց ազգային պետությունը՝ հետխորհրդային չափանիշներով անսովոր ակտիվ քաղաքացիներով։ Եվ սա աﬔնևին էլ աﬔնը չէ։

ХХ դարի աշխարհաքաղաքական աղետների ու դրանց առաջ բերած փախստականների հոսքերի արդյունքում ժամանակակից Հայաստանի տարածքում կազմավորվել է գրեթե մոնոէթնիկ բնակչություն (նախկինում նույնպես դաժանորեն հետապնդված եզդիների-քրդերի, նեսթորական ասորիների և ռուս մոլոկանների կրոնական- էթնիկական փոքրամասնություները հայերի կողﬕց ընկալվում են որպես ﬕանգամայն յուրայիններ)։ Ընդ որում բնակչությունն օժտված է խիստ կայուն ազգային ինքնագիտակցությամբ ու դրանում սկզբունքորեն ﬕաբան է։

Անցյալի այդ նույն աղետների շնորհիվ Հայաստանի բնակչությունը դարձել է ﬕանգամայն ﬕատարր` բացակայում են հնուց ժառանգած ավանդաբար դասակարգային, կրոնական կամ տոհմացեղային ինչ-ինչ ներքին անջրպետները։ Խավար ﬕջնադարում որպես դասակարգ վերացել է նախկին ավատատեր-զինվորական նախարարների ու արքունական իշխան-ﬔլիքների ազնվականությունը (արձագանք են ﬓացել ﬕայն որոշ ազգանունները), նմանապես վաղուց դուրս է քշվել ու սեփականազրկման ենթարկվել պարսկական Իսպահանի, օսմանյան Կոստանդնուպոլսի ու Զմյուռնիայի, եգիպտական Ալեքսանդրիայի, կամ ցարական Ռուսաստանի Թիֆլիսի ու Բաքվի երբեﬓի հպարտ հայ վաճառականությունը։ Առևտրա- կան բուրժուազիան մասամբ վերարտադրվում է Սփյուռքում, չնայած առավել հայտնի աﬔրիկյան ﬕլիարդատերերը չունեն որևէ ավանդական արմատներ ու հանդիսանում են ավելի շուտ իրենց երկրների դասակարգային կառուցվածքի էթնիկ երանգ կրող մասը։ Բուն Հայաստանում դասակարգային տարբերություններն ունեն ﬕանգամայն նորադեպ ու լիովին թափանցելի բնույթ։ Այստեղ հարուստները դեռ ունեն բազմաթիվ կարիքավոր ազգականներ ու հակառակը։ Ըստ էության, հենց այդ պատճառով է օլիգարխական «բիրդան աղայությունն» ընկալվում որպես այդչափ խայտառակիչ։

Հայերի հսկայական ﬔծամասնությունը ոչ շատ հեռավոր անցյալում գյուղացիներ ու արհեստավորներ էին ու շատերն առ այսօր ﬓում են որպես այդպիսին։ Այդ պատճառով էլ բավարար մակարդակով պահպանվում են աշխատանքային էթիկան ու հմտությունները, ինչը կարելի է ակնառու կերպով տեսնել բազմաթիվ արհեստանոցներում, կոկիկ խանութներում, խնամված սրճարաններում ու դրանց բավական ժիր ու բարյացակամ աշխատողների շրջանում։

Սա իրականում հնից եկող առավելություն է, որի մասին գրում է XVI-XVII դդ. Եվրոպայում հայկական առևտրային գաղութների հաջողության պատճառները վերլուծած Ֆերնան Բրոդելը. «Հայերը հաջողության են հասել հիﬓականում շնորհիվ անխոնջ աշխատանքի, համառության, չափավորության ու պարզության, ինչը բնորոշ է իսկական լեռնականներին»։

Այսօր քաղաքաբնակ բազմաթիվ հայեր հակված են դժգոհելու հայրենակիցների ծուլությունից, սակայն կողքից դիտողի համար աշխատանքի նկատմամբ վերաբերմունքը գտնվում է բավական պատշաճ ﬕջերկրածովային մակարդակի վրա։ Ճիշտ է, աշխատանքային օրվա ընթացքում հաճախակի են ծխելն և սրճելը, հարաբերությունները աշխատանքային համույթում ու նույնիսկ գործատու-պատվիրատուների հետ ﬕանգամայն տնավարի են (այստեղ բոլորը «ախպեր ջան» են), սակայն վերջին հաշվով գործը վատ չի արվում։ Տարբեր ժողովուրդներին բնորոշ խաղաղ աշխատանքի ոճերն ու սովորություններն արտահայտչորեն ավելի տեսանելի են դառնում պատերազﬕ արտակարգ իրավիճակում։

Ինչպես ցույց են տալիս Արցախում ապրիլյան մարտերը, սպառազինությունը և տեխնիկան կարգի են, խրամատները փորված են ըստ կանոնների ու դրանք պաշտպանող մարտիկները, թող որ առանց կովկասյան ջիգիթական ցուցադրահերոսության, բայց անսասան են։ Ինչ որ ﬔրն է` ﬔրն է։

Հավանաբար դիմացկուն գյուղացի-լեռնեցիների այդ նույն էթիկայի պահպանմամբ է բացատրվում Երևանում փողոցների՝ այդքան բնական թվացող ու այդ պատճառով էլ քչերի կողﬕց նկատվող անվտանգությունը, կանանց լիովին ազատ տեղաշարժը, հարբածների բացակայությունը և հարգալից վերաբերմունքը ﬔծահասակերի նկատմամբ։ Տեղացի գործընկեր հասարակագետներն ու ազգագրագետները սովորաբար շփոթվում են այն հարցից, թե ինչու այդպիսի սոցիալ-տնտեսական ցնցուﬓերից հետո դիտվում է հանցագործության, խնամազրկության, թմրամոլության այդքան անսպասելիորեն ցածր մակարդակ։ Անշուշտ, առկա են սոցիալական բազում խնդիրներ, սակայն սա բոլորովին էլ Ռիո դե Ժանեյրոյի ետնախորշերը չեն, ոչ էլ հարավաֆրիկյան Սոուետոն, ոչ հնդկական Մումբայը, ոչ էլ նյույորքյան Բրոնքսը։ Հավանաբար, դեր է խաղում ազգակցական կապերի պահպանումը, որ օգնում է հավաքել ու վերաբաշխել տնտեսական ռեսուրսները ՝ ﬔկը գնում է արտագնա աշխատանքի ու փող է ուղարկում, մյուսը՝ տաքսի է վարում, կանայք կար կամ շուկայում առևտուր են անում, տատիկները հոգ են տանում թոռնիկներին, ու նույնիսկ տան առջև նարդի խաղացող պապիկները ընթացքում հետևում են բակում կարգուկանոնին։ Անշուշտ, շատ բան պայմանավորված է գենդերային դերաբաշխմամբ ընտանիքում, որը փաստացի գլխավորում են տարեց կանայք, իսկ տղամարդիկ կյանքի ու մտքի առավել «բնական» ձևով պարտավորվում են վաստակել ու ընտանիքը պահել։ Վերջապես, ընտանեկան-տարիքային ու գենդերային հարաբերությունների ոչ լրիվ արդիականացմանը զուգահեռ գործում է ամբողջ Հայաստանում տիրող ազգային հաﬔրաշխության դյուրքհայմական գործոնը, որն, օրինակ, արտահայտվում է ծիսական սեղանաճառով՝ «Բոլորս այստեղ ﬔնք ﬔրոնցով ենք, փառք Աստծո, որ ողջ ենք ու ﬕասին պահում ենք այս ﬕ կտոր քարքարոտ հողը»:

Ավստրո-բրիտանական խոշորագույն պատմաբան Էրիկ Հոբսբաումը նշում էր, որ կաթողիկների ու բողոքականների ﬕջև նույնիսկ աﬔնաﬔծ լարվածության տարիներին բավական գավառական ու հետաﬓաց Հյուսիսային Իրլանդիայում տարեց ջենտլﬔնն իրեն ավելի հարմարավետ ու անվտանգ է զգացել, քան Լոնդոնում` իհարկե, եթե չի ներխուժել հակամարտության գոտին։ Երկու կողﬔրի զինյալներն էլ հարգանքով ոտքի էին կանգնում, երբ նա պանդոկ էր մտնում։

Այդուհանդերձ խորհրդային արդյունաբերական արդիականա- ցումը խոր հետք է թողել։ Նյութական առումով այն տեսանելի է Երևանի և Հայաստանի մյուս քաղաքների ժամանակակից ճարտարապետությամբ՝ ընդսﬕն որպես ազգային (ի սկզբանե՝ եկեղեցական) կանոն հմտորեն ոճավորված` սրբատաշ տեղական քարով երեսպատման ﬕջոցով՝ տուֆ, ֆելզիտ, տրավերտին։

Նման ﬕ բան էլ տեղի է ունեցել նաև հոգևոր առումով։ Հայ քրիստոնեությունն առանց որևիցե նկատելի ընդհարման ներհյուսվեց ժամանակակից ազգային ինքնագիտակցության ﬔջ։ Հայերից քչերն իրենց բացարձակ աթեիստ կանվանեն, այդ պատճառով էլ հավասարապես դժվար է գտնել նաև կրոնական արմատականների։ Երեխաների կնունքի, պսակադրության ու թաղման եկեղեցական ծեսերը, ինչպես նաև ﬔծ տոները պահվում են որպես ինքնըստինքյան ենթադրելի ու նախնիների կողﬕց ավանդված բան։ Միջնադարյան եկեղեցիները, մատենագրությունները և հայ եկեղեցական այբուբենն ազգային հպարտության հիﬓական առարկան են։ Բայց ոչ ավելին։ Սեղանի շուրջն ու առավել ևս փողոցում ցուցադրաբար խաչակնքվելը տարածված չէ: (Ինչի պատճառով էլ, սակայն, հայերի ﬕ ոչ ﬔծ, բայց ավելացող մասը սուր զգացմունքներ փնտրելով հարում է արևմտյան բողոքականության խարիզմատիկ հոսանքներին)։

Սոցիալական առումով խորհրդային արդիականացումը տեսանելի է դարձնում քաղաքային կրթված բնակչության գերիշխումը` բավականին բարձր մասնագիտական հմտություններ ունեցող ծրագրավորողներից ﬕնչև ﬔքենա նորոգողները, ատաﬓաբույժներից ﬕնչև հասարակագետերը։ Երևանն իր սրճարաններով, հաﬔրգներով, ճեմուղիներով գիշերային զբոսանքի մշակույթով, ավելի շատ ունի ﬕջերկրածովյան, քան թե արևելյան քաղաքի տեսք։ Դա մշտապես նշում են Մերձավոր Արևելքի երկրներ այցելած իմ արևմտյան հյուրերն ու գործընկերները, որոնց դիտարկմամբ Հայաստանը, անկասկած, Եվրոպայի ծայրագույն եզրն է։

Մեկուկես հարյուրամյակ Ռուսաստանյան կայսրության ու ԽՍՀՄ կազմում գտնվելը փոխել է քաղաքակրթական ու աշխարհաքաղաքական սահմանները։ Ինչպես ասում են աﬔրիկացիները, let's count our blessings (շնորհակալ լինենք ﬔր ունեցածի համար)։ Ընդ որում, սկսենք նրանից, ինչ կարող էր լինել, բայց չկա և այդ իսկ պատճառով սովորաբար չի նկատվում։ Չկա որպես հումք արտահանելու համար պիտանի ոչ ﬕ հանածո, բացառությամբ գունավոր ﬔտաղների, շինարարական քարի ու ﬔկ էլ հանքային ջրերի ﬕ քանի հանքավայրերից։ «Նավթային անեծք» Հայաստանին չի սպառնում։ Բացակայում են դասային ու ցեղային ﬓացուկները, պահպանողական հողատերերն ու հետադիմական կղերականները։ Հայ բանդիտներ, իհարկե, կան, բայց նրանց ﬔծ մասը «գնացել է փող աշխատելու» ինչ-ինչ ավելի հարուստ երկրներում։

Բուն Հայաստանում այսօր շատ քիչ է նկատելի թե՛ փողոցային-խուլիգանական, թե՛ կազմակերպված հանցագործությունը, քանի որ մասնավոր պահնորդական ծառայությունների շուկան փոքր է ու ﬕաշնորհված պաշտոնական ոստիկանության կողﬕց։ Կա աղքատություն, բայց բացահայտ քաղաքային ետնախորշեր չկան։ Դրա փոխարեն կա հույժ աշխատասեր, շարժուն ու նախաձեռնող բնակչություն։ Պահպանվել են գյուղացիական ու արհեստավորական ընտանիքներն ու աշխատանքային հմտությունները, ﬕաժամանակ պատվաստվել են ժամանակակից կարողություններ տեխնիկայում, կենցաղում, հիգիենայում։ Տպավորիչ պատմամշակութային ժառանգությունը հպարտությամբ և խորքայնորեն է գիտակցվում բոլոր հայերի կողﬕց և զուգակցվում է եվրոպականացմամբ որը ձեռք է բերվել հիﬓականում Ռուսաստանի ﬕջոցով (ինչպես նաև ու ﬕջնորդավորված, սակայն մշակութային առումով նշանակալից ձևով, Ֆրանսիայից)։ Ազգը ﬕատարր է ու շաղկապված՝ գրեթե բոլոր չափանիշներով։ Համացանցը ﬕանգամայն բնականոն ձևով մտավ նույնիսկ հեռավոր գյուղերի կենցաղ, որտեղ տատիկները «Skype»-ով կանոնավորապես շփվում են Մելբուռնում, Մոսկվայում, կամ էլ Լոս-Անջելեսում գտնվող իրենց թոռնիկների հետ։ Մերձավոր Արևելքի հարևան երկրների հետ հաﬔմատությամբ, աննշան է արտահայտված գենդերային անհավասարությունը, տարբերությունը քաղաքի ու գյուղի ﬕջև, հասարակական դասերի ﬕջև, կրթված ու ավելի քիչ կրթված խավերի ﬕջև։ Վերջապես առկա է համաշխարհային Սփյուռք, որը վառ արտահայտված կրոնական և ազգային հայրենասիրության հետ ﬔկտեղ տիրապետում է նաև արտաքին կարգի կրթության, կապիտալի, քաղաքական ու առևտրային կապերի։

Դե ինչ, տպավորիչ է, չէ՞։


--------------------
"Наша беда не в том, что в мире существуют турки, а в том, что существуют туркоподобные армяне".Гарегин Нжде
Թե դու հայ ես՝ հայությունդ պիտի հարգես անպատճառ,
Հայաստանը պիտի լինի հուսո աստղ քեզ համար...
Ռափայել Պատկանյան
Религия армянина – непоколебимая вера в то, что Армения должна быть освобождена от чужеземного ига. Кто в это верит, тот принадлежит к истинной армянской религии. Рафаэл Патканян
Go to the top of the page
 
+Quote Post

7 страниц V  « < 5 6 7
Reply to this topicStart new topic
1 чел. читают эту тему (гостей: 1, скрытых пользователей: 0)
Пользователей: 0

 



Текстовая версия Сейчас: 18.7.2018, 22:51
Геноцид армян Welcome on MerHayrenik.narod.ru: music, video, lyrics with chords, arts, history, literature, news, humor and more! Analitika.at.ua КАРАБАХ88
- История Армении и Карабаха, пресса, комментарии Acher.ru - Армянский сайт для друзей Армянское интернет-сообщество Miasin.RU Website about Liberated Territory of Artsakh

free counters